Φτάσαμε εκεί νωρίς το απογευμα. Ήμασταν αρκετά ξεκούραστοι, αλλά λίγο αγχωμένοι από το ταξίδι. Ήτανε η πρώτη φορά που πηγαίναμε στην Αίγυπτο και μαλιστα σε αυτές τις μεριές του Νείλου βόρεια, χαμένες μέσα στο χαος. Ένα πλήθος από κανάλια , πόλεις και μια χλωρίδα που σε πνίγει σχεδόν από μυρωδιές και χρώματα.Υπήρχε μια αναμενόμενη νευρικότητα. Ήμασταν έξω από τα νερά μας ,αρκετά. Άνοιξε την πόρτα μια πανέμορφη γιαγιά, γύρω στα 80, με ένα κατάλευκο μαλλί πιασμένο κότσο. Ίδια η γιαγιά μου, η Νίτσα. Μας υποδέχτηκε και μας έβαλε μέσα στο σπίτι. Το οποίο ήτανε στην ουσία πέντε σκαλιά που οδηγούσαν σε ένα πολύ μικρό σαλόνι. Στο βάθος υπήρχε ένα παράθυρο, το οποίο έλουζε ένα φως και το νερό του ποταμού, σε εκείνο το σημείο φαινότανε γαλάζιο και ταιριαζε απολυτα με την οψη της γιαγιας..σου έδινε την ψευδαίσθηση ότι είσαι στο Αιγαίο. Ένιωσα μία βαθιά αγάπη γι’ αυτή τη γυνάικα . Θυμομενος την γιαγιά μου ένιωσα μια γλύκα.βΗ μνήμη αυτής της αγάπης είχε σχεδόν ξεθωριάσει και ευτυχώς την ανέσυρε αυτή...
