Φτάσαμε εκεί νωρίς το απογευμα. Ήμασταν αρκετά ξεκούραστοι, αλλά λίγο αγχωμένοι από το ταξίδι. Ήτανε η πρώτη φορά που πηγαίναμε στην Αίγυπτο και μαλιστα σε αυτές τις μεριές του Νείλου βόρεια, χαμένες μέσα στο χαος. Ένα πλήθος από κανάλια , πόλεις και μια χλωρίδα που σε πνίγει σχεδόν από μυρωδιές και χρώματα.Υπήρχε μια αναμενόμενη νευρικότητα. Ήμασταν έξω από τα νερά μας ,αρκετά.
Άνοιξε την πόρτα μια πανέμορφη γιαγιά, γύρω στα 80, με ένα κατάλευκο μαλλί πιασμένο κότσο. Ίδια η γιαγιά μου, η Νίτσα. Μας υποδέχτηκε και μας έβαλε μέσα στο σπίτι. Το οποίο ήτανε στην ουσία πέντε σκαλιά που οδηγούσαν σε ένα πολύ μικρό σαλόνι. Στο βάθος υπήρχε ένα παράθυρο, το οποίο έλουζε ένα φως και το νερό του ποταμού, σε εκείνο το σημείο φαινότανε γαλάζιο και ταιριαζε απολυτα με την οψη της γιαγιας..σου έδινε την ψευδαίσθηση ότι είσαι στο Αιγαίο.
Ένιωσα μία βαθιά αγάπη γι’ αυτή τη γυνάικα . Θυμομενος την γιαγιά μου ένιωσα μια γλύκα.βΗ μνήμη αυτής της αγάπης είχε σχεδόν ξεθωριάσει και ευτυχώς την ανέσυρε αυτή η συνάντηση. Τρώγοντας τις ελιές αφέθηκα λίγο στις σκέψεις μου. Είχα ξεχάσει να μου επιτρέπω ακόμα και κάτι τόσο απλό.
Καθώς μεγάλωνα, τις χτένιζα τα μαλλιά. Ένιωθα το κεφάλι της κάτω από τη χτένα και μύριζα τις ζεστές μυρωδιές του γηρασμένου δέρματός της, την υφή των μαλλιών της, της κιτρινωπές σχεδόν πρασινόχρυσες χροιές τους που έλαμπαν στο φως. Κατάλευκα σαν το βαμβάκι. Ένιωθα τεράστια θαλπωρή κοντά της. Άλλωστε εκείνη ήταν και η απαρχή ενός κύκλου της δικής μου ύπαρξης, Ενός τεράστιου κομματιού του του τι τελικά απέγιναν μεγαλώνοντας. Οι τροφές μας καθορίζουν τα βαθύτερα κομμάτια της πορείας μας. Μακάριοι όσοι δέχθηκαν καλή αγάπη.
Νομίζω η γιαγιά μου φταίει που αγαπάω τόσο βαθιά τις γυναίκες. Τις τυραννάω , απαιτώ, εξαρτάμαι, ανυπομονώ. Και εκείνη η γιαγιά μου το θύμισε αυτό. Μου το θύμισε γιατί είχε την ίδια γλύκα, την ίδια τρυφερότητα, το ίδιο ήρεμο βλέμμα, την ίδια πηγαία και αντανακλαστική ανάγκη να προσφέρει, να φροντίσει και να υπηρετήσει. Εκείνες οι γυναίκες χάθηκαν και χάνονται . Ίσως καλύτερα που έγινε έτσι. Δεν είχανε μάθει να υπάρχουν. Δεν υπήρχε εγώ μέσα σε αυτές τις γυναίκες. Υπήρχε ένας ρόλος, τόσο βαθιά ριζωμένος, που δεν έχει επιτρέψει σε αυτές τις γυναίκες να αναπτύξουν το εγώ. Ήταν εκεί για να υπηρετούν, να φροντίζουν, να αγαπάνε. Ήταν εκεί ως φόντο όχι ως παρουσία, αιώνες επί αιώνων.
Θυμάμαι μία πολύ όμορφη στιγμή όταν ήμουνα παιδί, παρατηρούσα την γιαγιά μου να φροντίζει τα πουλάκια που κάναν τις φωλιές τους στο μπαλκόνι μας. Της άρεσε πολύ να τα ταΐζει. Δεν έπαιρνε απλώς ψωμάκι. Κατέβαινε να αγοράσει σποράκια για να τα ταΐσει. Έχει πολύ μεγάλη σημασία. Η σκέψη τους την ακολουθούσε μέσα στη μέρα. Ήθελε να τα φροντίσει. Ήταν μία πολύ αυθεντική φιλοζωία, που δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή, Η σημερινή αγάπη έχει λίγο μεταλαχθεί. Έχει εμποτιστεί με πολλές πληροφορίες( όπως όλα) πολύ ψυχαναγκασμό και πάρα πολλά ψυχολογικά αποθημένα. Ίσως ακόμα και με κάποια υστερία. Η αγάπη της γιαγιάς μου για τα ζωντανά γύρω της ήταν απόλυτα ιδιωτικη. Δική της. Ήταν ένα κομμάτι της Νίτσας που δεν χρειάστηκε ούτε ένιωσε ποτέ την επιθυμία να το μοιραστεί, ήταν εκεί κρυμμένες όλες οι πτυχές μιας ύπαρξης που είχε προσαρμοστει στις απαγορεύσεις. Οι άνθρωποι σήμερα παίρνουν ζώα για να αγαπηθούν, όχι για να τα αγαπήσουν.. Ενώ τότε ήταν αλλιώς. Ή έστω η γιαγιά μου λειτουργούσε διαφορετικά. Ένιωθε πόνο. Τα λυπόταν, πουλάκια,γατάκια, όλα τα ζωντανά.Ήταν κάτι πηγαίο. Εντελώς δικό της.
Την ίδια ποιότητα μου θύμισε αυτή η γιαγιά εκεί στον Νείλο. Μας φίλεψε μερικές πίτες με λίγο τυρί και ελιές, αμιγώς ελληνικό, και μας οδήγησε στο δωμάτιό μας.Παρατήρησα στο ξυλινο πατωμα τα πιατάκια πιθανότατα για τις γάτες τις. Το σπίτι της δεν ξεχώριζε από κανένα ελληνικό και όχι μόνο, χωριάτικο σπίτι. Μάλλον ένα φτωχικό μεσογειακό και ας βρίσκεται στον Νείλο. Τα πρασινωπά παράθυρα τα χτύπαγε το καθαρό χειμωνιάτικο φως και μπορούσες να δεις και τις παραμικρές αλλοιώσεις του χρόνου στο ξύλο. Ήρθε η ώρα να πάμε πίσω στα δωμάτια.
Μας εξήγησε με αμηχανία πως πρεπε να κοιμηθώ μαζί με τον Γρηγόρη στο ίδιο δωμάτιο γιατί είχαν ολα τα άλλα κλείσει απρόσμενα και εκεί πέρα είναι που ξεκίνησαν τα ζόρια.Τι είρωνεία. Ο χαρακτήρας μου που γεννήθηκε πλάι στην γιαγιά μου βγήκε γρήγορα στην επιφάνεια. Έδειξα άμεσα την δυσαρέσκειά μου και όχι μόνο αυτό ,αλλά πρότενα να φύγουμε από τον ξενώνα. Θύμωσα επειδή τα έκανα θάλασσα. Αντί να σεβαστώ τη γαλήνη και τη φιλοξενία, έβγαλα αυτόν τον εαυτό στην φόρα. Είναι τόση η ειρωνεία που δεν χωρά σε λόγια. (Ο κακομαθημένος εγγονός μιας μικρασιάτισσας του βορρά αντιδρά αντανακλαστικά μετά απο 30 χρόνια σε μια γυνάικα της Αιγύπτου με τον ίδιο τρόπο. Σαν το καπρίτσιο να είναι κληρονομιά μιας ολόκληρης εποχής. Ανεξαρτήτως εθνικότητας ή εποχης. Και είναι. Αυτό είναι επίσης απο μία σκοπιά μαγικό. Αν βλέπεις ερωτικά τον κόσμο.Αγαπάς κάτι τέτοια και ας είσαι οθήτης, δεν παύεις όμως να είσαι και μ****ας).
Εκεί κάπως είδα μία πικρία στο πρόσωπό της, που μου έδωσε την εντύπωση ότι τα είχε νιώσει όλα αυτά πάρα πολύ σε αυτή τη ζωή. Παρατήρησα το χέρι στην τσέπη της ποδιάς της να τρίβει κάτι μονότονα από αμηχανία. Δεν αποτέλεσα καμία έκπληξη για αυτή τη γυναίκα και αυτό είναι η δική μου έλλειψη. Ήμουν κάτι συνηθισμένο από αυτά που είχε μαθει χρόνια να αντιμετωπίζει. 'Ενας ακόμα κακομαθημένος άντρας. Ειτε εγγγονός , είτε γιος, είτε συζηγος ,είτε καλεσμένος. Από αυτούς που επωφελήθηκαν τόσο ριζικά αυτές τις γυναίκες και αυτές τις γεννιές. Ένας απρόσωπος αντρας. Στα τόσο οικεία αντανακλασικά του. Την άλλη μέρα ημιξεκουραστος με την γνώριμη τάχα ενοχή πως δεν τα πήγα καλά(για να αρέσω όχι για να προσφέρω) σκεφτομουν τι δεν έγινε τελικά χθες. Χθες εκείνη η γλυκιά γυναίκα πέρασε ακόμα μια μέρα που δεν ενιωσε αγάπη, δεν ένιωσε έκπληξη, δεν ένιωσε σεβασμό και το κυριότερο, δεν ένιωσε ρομαντισμό. Η ηιαγιά μας εκείνο το απόγευμα, αντί αυτού ένιωσε μιά ακόμα μέρα πλήξης. Μας αποχαιρέτησε με τον αναμενόμενο τυπικό τρόπο και απολογήθηκε και πάλι για τα δωματια.Το όνομά της Ολυμπία, κόρη της Παρθένας και του Σωτήρη από την Αλεξάνδρεια εγγονή της Ολυμπίας του Σάββα, μητέρα της Πηνελόπης και ολόκληρου του κόσμου. Όχι όμως δική μου. Εγώ έχασα, έμεινα ένας ακόμα επισκέπτης.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου